S10 en het Songfestival: van psychoses en depressies naar het stralende middelpunt van Europa

Geschreven door:
Jeroen van den Broek
27-05-2022

Al van jongs af aan was ik gegrepen door het Eurovisie Songfestival. Als kind mocht ik natuurlijk opblijven op die ene zaterdag per jaar. Dan keek ik vol bewondering en verwondering naar de liedjes die de Europese landen hadden ingezonden voor deze landenwedstrijd.  Ik genoot van de culturele achtergrond van alle liedjes, die allemaal nog in hun eigen taal werden gezongen. Maar ook de strijd tussen verschillende landen intrigeerde mij. Met al die verschillende vlaggen, klanken en ook veel glamour was het voor mij een soort EK voor liedjes.

Langzaam groeide mijn interesse voor het Eurovisie Songfestival. Al voor ik uit de kast kwam was ik fan. Pas later besefte ik dat in de homo-wereld het Songfestival ook staat voor acceptatie, inclusiviteit en Kunst. Want voor mij is het zeker Kunst. In de loop van de jaren is er veel veranderd. Zo vind ik het jammer dat er geen orkest meer actief is voor de muziek op het festival, en dat er een taalvrijheid is gekomen waardoor bijna alle landen in het Engels gingen zingen. En dat er ook een politieke invloed is in de puntenverdeling, is natuurlijk ook eeuwig zonde naar mijn mening. Maar over het algemeen wint altijd het beste liedje, onafhankelijk van de taal, de afkomst en de politiek.

Vaak moet ik uitleggen aan niet-fans waarom ik zo van het Songfestival hou. En misschien is dat ook niet uit te leggen, maar voor mij is het een jaarlijks hoogtepunt, dat ik graag deel met vrienden. In mijn huis is alles dan ook versierd in de finale-week. Er staat overal vlaggetjes en de woonkamer wordt alles klaargezet voor de televisieshows. Ik kijk al weken met spanning naar alle voorbeschouwingen en repetities en ik probeer volledig op de hoogte te zijn van alle artiesten, roddels en verhalen op het Songfestival.

Het was dan ook een soort wens van mij om ooit zelf op het Eurovisie Songfestival actief te zijn. Niet als zanger, dat zal ik niemand aandoen. Maar omdat Nederland met Duncan Laurence won in 2019 kon ik mijn kans grijpen en stuurde ik dezelfde avond nog een mail naar AVROTROS dat ik sowieso wilde komen helpen. Natuurlijk had ik graag een presentatieklus gedaan, maar Jan Smit was toch de meer logische keuze. Dan maar als vrijwilliger. En die wens kwam ondanks corona afgelopen jaar uit. Ik mocht achter de schermen in Ahoy’ helpen met de opbouw en tijdens alle shows mocht ik publiek begeleiden. Ik liep daar weken met een grote grijns rond door de gangen van Ahoy’, want hier had ik jaren naar uitgekeken.

Mijn songfestivalseizoen start elk jaar zo rond december. Dan gaan de diverse Europese landen (inclusief Australië) nadenken over hun inzending. Dit is een taak van een omroep. Dit jaar had ik zelfs een YouTube kanaaltje gemaakt om alle inzendingen te beoordelen. Er hebben soms wel duizenden mensen gekeken naar mij. En ergens in die winter van 2022 hoorde ik het officiële bericht dat S10 Nederland zou gaan vertegenwoordigen. Wie? Eerlijk gezegd had ik nog nooit van deze zangeres gehoord.

Ze had schijnbaar al ooit een hitje gehad, maar dat was bij mij niet blijven hangen. Dus meteen probeerde ik zoveel mogelijk over haar te weten te komen. S10 bleek dus Stien den Hollander te zijn, een zangeres uit Noord-Holland van 21 jaar met een bewogen verleden. En in alle media werd al snel duidelijk gemaakt dat ze in het Nederlands zou gaan zingen en dat haar liedje met haar verleden te maken zou hebben.

Als klein kind kampte Stien met psychoses, depressies en dat leidde tot plaatsingen in gesloten inrichtingen. Waar een normale puber van het leven moet genieten, ging het leven van Stien de verkeerde kant op. Dat leidde zelfs tot zelfmoordpogingen. Juist door hier over te schrijven en muziek te maken kon ze dit verdriet en de pijn een plek geven. Een van haar eerste nummers heette dan ook ‘Psychoses’.

Op haar slaapkamer zong ze zelf een EP in met als titel ‘Antipsychotica’. Een ander nummer heette ‘Van Kant’ en gaat ook over de duistere kanten van haar leven. Stien was altijd al opvallend open over deze kant van haar leven. Terwijl andere artiesten dit misschien willen verbergen kon Stien er goed mee overweg. Ze kon de pijn kwijt in haar songs, en dat is voor iedereen vaak ook goed te horen. Ook in het nummer ‘De diepte’ dat maanden later uitkwam hoort iedereen de pijn die in haar leven zit. En dat raakt veel mensen. Stien wil niet zielig gevonden worden, maar is nu OK met haar leven.

In de maanden voor het Songfestival werden steeds meer liedjes bekend en het nummer van S10 bleef bij veel fans en luisteraars zeker hangen. De duisterheid, het verdriet maar ook de hoop die uit het lied te horen valt raakt veel mensen. Daarom was S10 en Nederland dus zelfs een outsider voor een mooie klassering tijdens het Songfestival.

Tijdens de hele voorbereiding vroeg ik me ook steeds meer af of het verhaal van Stien echt zo bijzonder is. In mijn 22 jarige loopbaan als leraar op de basisschool heb ik ook wel bijzondere leerlingen meegemaakt. Er zijn natuurlijk altijd de stuiterende ADHD’ers, de dyslectische en dyscalculische kinderen, de kinderen met een taalstoornis of kinderen die met zichzelf in de knoop zitten.  Ik had daar altijd wel een zwak voor. Ze kunnen er vaak niks aan doen en voelen zich vaak ook onbegrepen.

Misschien komt het door mijn eigen verhaal als ‘minderheid’ waardoor ik voor de zwakke leerling wil opkomen. Maar zou ik ooit ook kinderen in mijn klas hebben gehad die zo diep in de ‘shit’ zaten? Van depressies, psychoses tot aan zelfmoordpogingen? Vast wel! Want ik denk niet dat ik alles hoor van alle leerlingen die ik ooit heb gehad. En ook al gaf ik les op een dorpsschool, ook daar gaat de moderne tijd met alle moderne problematiek niet aan voorbij.

Ik had wel eens gehoord van ex-leerlingen met anorexia, ex-leerlingen met drugsproblemen of ex-leerlingen die misschien de verkeerde keuzes hebben gemaakt in het leven. Dus er zijn overal ‘Stienen’ die even een steuntje nodig hebben. Een creatieve uiting als muziek kan dan helpen, maar een begripsvolle leraar vast ook. Ik ben dan ook benieuwd naar de leraar van Stien en zijn verhaal.

Laten we hopen dat deze Songfestivalervaring S10 sterker heeft gemaakt en dat ze nu beseft dat ze van haar zwakte haar kracht heeft kunnen maken. Juist door haar verleden kon ze dit gebruiken in haar muziek. Dat werd in Nederland en Europa goed gewaardeerd. Maar misschien ligt de grootste winst wel in haar openheid. Overal is het gesprek nu net iets makkelijker als het gaat om depressies en psychoses. Voor meer mensen is het nu beter bekend wat dit is, want gelukkig voor de meeste mensen is het toch nog steeds gek of bijzonder. Dus die winst heeft S10 in ieder geval gemaakt.

Nu werk ik al een half jaartje niet meer als basisschool docent maar als recruiter bij Matchpartner Onderwijs. En ik spreek dus dagelijks met docenten op zoek naar een mooie loopbaan als docent in het onderwijs. Deze mensen die ik dus spreek zijn de mensen die de kleine pubers kunnen begeleiden die met zichzelf in de knoop zitten, of die een luisterend oor nodig hebben, of een vertrouwenspersoon. Ik gun al die kinderen de beste en meest professionele docenten. Dat maakt mijn werk ook weer net wat betekenisvoller. En is dat niet wat we allemaal willen? Een baan die het leven van een ander positie kan beïnvloeden. Ik wel!

Jeroen van den Broek
Op persoonlijke titel geschreven

Praten over zelfdoding helpt en kan bij hulp- en preventielijn 113. Telefoonnummer 0900-0113 of www.113.nl

Lees ook de column: De schoonmoeder van Lange Frans

Reageer

Geen reacties

Vind de ideale baan binnen jouw specialisme

Vind de baan die bij jou past binnen jouw specialisme of bekijk hier ons gehele vacature aanbod