Columns

Categorie: Columns
Martin van der Meer27-11-2018 10:54

Vaak is het leven simpel, voorspelbaar en comfortabel. Wifi doet het niet, maar de service van je abonnement is prima en de monteur staat in een wip voor de deur. De verwarming geeft het op? Voor je het weet is het weer gerepareerd. Een online bestelling die niet helemaal is wat je verwachtte: een paar handelingen en het is weer geregeld.

Maar zodra we niet meer lekker in onze baan zitten is het een ander verhaal. Als we niet tevreden zijn over ons werk zijn worden we afwachtend in plaats van ondernemend. En dan ligt onnodige stress op de loer.

Mocht het zo zijn dat je werk je minder voldoening geeft, dan zijn er allereerst een aantal oersimpele maatregelen om stress tegen te gaan. Voorkomen is tenslotte beter dan genezen. Levert dit te weinig op, dan is het misschien tijd voor een nieuwe stap op de arbeidsmarkt.
424bekeken
Geen reacties
Categorie: Columns
Hayat el Kadi29-10-2018 16:34

In het afgelopen jaar hoor je niets anders dan dat er tekorten zijn in de zorg. De zorgverleners weten dat ze nodig zijn, waardoor ze het risico durven te lopen om als zzp'er aan de slag te gaan. Dit jaar hebben ruim 10.000 professionals zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel om als zelfstandige aan het werk te gaan. De ervaren zorgverleners kunnen overal aan de slag.

Maar hoe zit het met de hbo verpleegkundigen die net van school komen? In onze markt staan wij versteld van alle openstaande vacatures in het ziekenhuis. Maar wanneer we nog onervaren hbo verpleegkundigen met een diploma op zak voorstellen worden zij niet uitgenodigd voor een gesprek. Sterker nog; ze worden afgewezen omdat ze geen ervaring hebben in het ziekenhuis. Er is geen interesse omdat er geen tijd is om nieuwe collega’s in te werken.

Als recruiter ga ik hierover graag de discussie aan.
Categorie: Columns
Carin Veders24-09-2018 11:50
 
En ja hoor, daar komen ze weer uit alle hoeken en gaten, de criticasters van parttime onder-hun-niveau-werkende vrouwen. Zij weten de verspilling van vrouwelijk talent goed te becijferen, maar toch vind ik dat ze niet de kern raken. Misschien gebruiken de meeste vrouwen wel degelijk hun volle potentieel.

Aanleiding voor de consternatie dit keer: een aantal rapporten in opdracht van de overheid die gaan over ‘de keerzijde van parttime werk’. Onder andere één van het McKinsey Global Institute, waarin de harde feiten nog eens op een rijtje worden gezet.

Al enige tijd zijn de Nederlandse vrouwen hoger opgeleid dan de Nederlandse mannen. Ze scoren hoog als het gaat om inzet en ambitie, maar kiezen massaal -zelfs als er geen kinderen in het spel zijn- voor een parttime baan. 230.000 vrouwen zouden financieel zelfstandig zijn als zij gemiddeld tussen de twee en vijf uur per week meer zouden werken, berekent McKinsey.
Categorie: Columns
Joost van DIeën28-08-2018 13:21

Als je een werkend bestaan leidt, kan aan het einde van je zomervakantie zomaar de ultieme million dollar question bij je opkomen. Namelijk: hoe zou het zijn die staat van puur vrij zijn -vakantie dus- te continueren, omdat je niet meer hoeft te werken? Bijvoorbeeld na het, letterlijk, winnen van een miljoen of wat in de loterij?

In De Volkskrant van afgelopen zaterdag stond een, lichtelijk naar komkommer ruikend, artikel van Sander van Walsum met de titel Werk, we willen niet zonder (al denkt u van wel)  waarin uiteen wordt gezet hoe er in de afgelopen decennia over werk is gedacht, hoe dit is veranderd, en welke plek werk inneemt in de huidige samenleving.

De strekking van het verhaal is dat voor veel mensen werk toch een heel belangrijke pijler van het bestaan is, ondanks dat het niet altijd zo wordt ervaren. Vooral na een vakantie, als op maandagmorgen het laatste vrijheidssymbool, de vakantiebaard er aan moet gaan geloven, omdat plaats gemaakt moet worden voor het strak georganiseerde ‘normale leven’. Oh, de frisse tegenzin die dan opstijgt vanuit de Vinex-wijken! 
1383bekeken
Geen reacties
Categorie: Columns
Daniel Petitjean31-07-2018 11:50
 
“Wat is eigenlijk de meerwaarde dat jullie er tussen zitten?” Als een werkgever of een werkzoekende een dergelijke vraag aan ons recruiters stelt, is het eventjes ongemakkelijk. Het gaat tenslotte om niets minder dan onze bestaansreden, onze dagelijkse bron van inkomsten.

Toch is het een goede vraag. Makkelijk te beantwoorden ook trouwens. Ik zou zeggen: vanwege de geïnvesteerde tijd. We zijn de hele dag bezig met netwerken om de meest geschikte kandidaten te vinden, en selecteren daarbij streng. Zelf houd ik mij al vier jaar intensief bezig met vacatures in het zogenaamde Sociaal Domein.

Toch heb ik de laatste tijd een probleem. Ik betrap mezelf er op dat het afwijzen van een kandidaat soms wel erg een automatisme wordt. En ik voel mij bezwaard als ik mensen aan de hand van de strenge criteria van de vacature afwijs, vooral als zij verder goed gekwalificeerd en gemotiveerd zijn. Hebben we niet teveel oogkleppen op? 
Categorie: Columns
Stephen Hoogenboom26-06-2018 10:46

Veel mensen die al langer werken hebben juist in deze tijd van het jaar die ene gedachte: ‘Wordt het niet eens tijd voor iets héél, héél anders? Tijd voor een loopbaanswitch?’ Dat is een heel gezonde impuls, tenminste, als je kijkt op de lange termijn.

Tijdens de zomervakantie, op een camping in Kroatië of in een huisje in Bretagne voor mijn part, ver weg van de dagelijkse rompslomp, kun je ontdekken dat je huidige baan niet meer is wat je wilt. De voorspelbare vergaderingen. De uitvallen van je baas. Het geprofileer, het ellebogenwerk. Of, erger nog: de zinloosheid en inwisselbaarheid van wat je doet….

De redenen om bij jezelf te rade te gaan of je nog wel op je plek zit, terwijl je bivakkeert in je zomerhuisje of je tentje, zijn divers. Naarmate je ouder wordt, kan het steeds moeilijker worden om mee te komen in een rap veranderende arbeidsmarkt. Je beroep kan zomaar verdwijnen door innovatie en globalisering. Je moet langer doorwerken tot je pensioen. Maar ook kan het zijn dat je onvervulde dromen hebt, de wens om meer met je talenten te doen.
1817bekeken
Geen reacties
Categorie: Columns
Carin Veders28-05-2018 16:29

In Nederland worden veel zaken die diep ingrijpen in een mensenleven, zoals schulden, langdurige werkloosheid of jeugdzorg problematiek al snel benaderd vanuit een politiek en verzekeringstechnisch kader. Het gaat dan om doorlooptijden, budgettering, checks and balances, KPI’s.

Degene waar het eigenlijk over gaat raakt binnen de kortste keren uit beeld. Daarom vind ik het altijd nuttig en bovendien moreel gezond om vraagstukken rondom menselijke sores te bekijken in termen van grondrechten.
Categorie: Columns
Maarten de Haan17-04-2018 14:53

Je bent zo oud als je je voelt. Een gezegde waarmee wordt uitgedrukt dat je je nog prima een jonge god kunt wanen, ook al ben je al lang geen twintig meer. Maar ook het omgekeerde komt voor: sommige mensen staan al vroeg in het leven in de pensioenstand en lijken het opgegeven te hebben nog een maatschappelijke rol te spelen.

Wat de ‘jonge goden’ betreft had ik laatst een vrolijk makende ervaring. Ik ging op zoek naar een gepensioneerde arts die een paar uurtjes zou willen werken in een psychologenpraktijk in Amsterdam. Mooie gelegenheid een aantal oude bekenden te bellen, artsen die ik ooit had leren kennen, maar een beetje uit het oog verloren was. Het waren gesprekken waar ik energie van kreeg.
Categorie: Columns
Subeida Jainullah22-02-2018 22:50

Sommige recruiters hebben een sterke mening over kandidaten die solliciteren met een curriculum vitae dat niet foutloos is. Een mooi cv is voor hen de eerste voorwaarde om überhaupt voor iemand aan de slag te gaan. Géén cv? Helemaal niets mee doen. Het cv is dus als een soort paspoort voor de 'grotemensenwereld'.

De gedachte van deze recruiters is: als je niet eens een goed cv kunt opstellen, kan je ook niet goed werken. Waarom solliciteer je eigenlijk? Neem je het solliciteren wel serieus? Maar is het hebben van een cv eigenlijk wel zo belangrijk, of zijn die één of twee A4’tjes nogal overrated?
Categorie: Columns
Marlies Kalkhoven21-02-2018 12:51

Er wordt in Nederland veel gesproken en geschreven over hoe moeilijk het is de kwaliteit van zorg te borgen. Maar eigenlijk is het simpel. Het gaat om een slimme inzet van professionals, maar vooral om werkplezier en perspectief bieden aan die mensen.

Tijdens mijn studie geneeskunde viel mij op dat verpleegkundigen de ziekenhuizen uit renden. Achttien jaar geleden richtte ik daarom een eigen bedrijf op, gericht op het behouden van deze mensen. De oplossing vond ik in het multidisciplinair opleiden en flexibel inzetten van verpleegkundigen. Een logistiek zorgbedrijf was het gevolg.
1822bekeken
Geen reacties